Tochę się na ten moment naczekał.

Najpierw był pomysłem, a później kilkoma zdaniami. Teraz dostał twarz, historię, głos. Zaczęliśmy się z nim kłócić, czasem go nie lubić czy współczuć. Dzisiaj chcę, żeby wyszedł z Fundacji A.R.T. i poszedł w świat. Mam nadzieję, że za chwilę będziecie o nim mówić. Bo właśnie tutaj zaczyna się historia, którą chcemy opowiedzieć – PrzeMOCEK nie jest „złym dzieckiem”. Nie jest też usprawiedliwieniem dla przemocy.

To bardzo ważne. Jeśli krzywdzi, jego zachowanie trzeba zatrzymać.

PrzeMOCEK to chłopiec o trochę dziwnym imieniu.

Krzyczy. Popycha. Wyśmiewa. Potrafi powiedzieć coś, co boli bardziej niż siniak na kolanie. Można się na niego zezłościć i pomyśleć: „Co za okropny dzieciak”. Wtedy warto zadać jedno pytanie: Dlaczego?

Dlaczego PrzeMOCEK tak bardzo się złości, nie wierzy dorosłym i zachowuje się jakby cały świat był jego wrogiem?

Dziecko, które zostało skrzywdzone, trzeba ochronić.

Świadkowi trzeba pokazać, jak może bezpiecznie zareagować. Następnie spróbować zrozumieć, co wydarzyło się temu dziecku, że właśnie tak nauczyło się mówić światu o sobie. Bo dzieci nie rodzą się z przekonaniem o tym, że trzeba krzywdzić innych. Chcą być kochane, ważne i bezpieczne. Niestety niektóre dzieci częściej słyszą krzyk niż dobre słowo i długo żyją w strachu. Uczą się, że silniejszy wygrywa i tak długo słyszą, że są „niegrzeczne”, „trudne”, „agresywne”, aż pewnego dnia zaczynają wierzyć, że właśnie takie są.

PrzeMOCEK to nie jedno dziecko.

Dlatego nie chcę przykleić PrzeMOCKOWI kolejnej etykiety, a wręcz przeciwnie. Czasem jest to chłopiec, który sprawia ból, a czasem jest dziewczynką, która krzywdzi innych. Zdarza się też, że to on jest krzywdzony albo stoi obok i widzi krzywdę, ale boi się cokolwiek zrobić. Zawsze jednak potrzebuje osoby, która nie zacznie od oskarżeń. Od przepytywania: „Co zrobiłeś?”, „Co ty sobie wyobrażasz?, „Jak mogłeś?”. A zamiast tego zapyta:

„Co Ci się wydarzyło?”

I chyba właśnie dlatego, tak bardzo zależy mi na tej historii.

Bo może dzięki PrzeMOCKOWI jakieś dziecko spojrzy inaczej na kolegę z klasy. Zobaczy, że nie wszystko, co inni nazywają żartem, naprawdę nim jest. Bo kiedy komuś dzieje się krzywda, można zareagować. A kiedy to ono samo krzywdzi, może się zatrzymać i nauczyć postępować inaczej. I może w którymś momencie znajdzie w sobie odwagę, żeby podejść do dorosłego i powiedzieć dwa słowa, od których czasem zaczyna się naprawdę dużo:

„Potrzebuję pomocy”.

I wtedy wydarzy się coś jeszcze. PrzeMOCEK może znowu stać się Kubą, Anią, Antkiem, Gabi. Po prostu dzieckiem.

W październiku PrzeMOCEK wyrusza w trasę.

W ramach projektu „Powiedz o TYM komuś 5 – Bajki o PrzeMOCKU” pojedziemy do 11 szkół podstawowych. Odbędzie się przedstawienie, a po nim poprowadzimy warsztaty dla dzieci z klas IV–VI, spotkania z rodzicami, warsztaty dla nauczycieli i specjalistów. Będziemy rozmawiać o przemocy rówieśniczej, wykluczeniu, hejcie, cyberprzemocy, roli świadka, proszeniu o pomoc i o tym, żeby dorośli usłyszeli dziecko.

Jedenaście szkół i jeden dziwny chłopiec, który ma nam pomóc rozpocząć rozmowę. Poznajcie PrzeMOCKA. Popatrzcie, posłuchajcie. Nie spieszcie się z oceną. Porozmawiajmy o nim.

Mam wielką nadzieję, że o PrzeMOCKU zrobi się głośno.

Projekt „Powiedz o TYM komuś 5 – Bajki o PrzeMOCKU” jest dofinansowany ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego.

#BajkioPrzeMOCKU #PowiedzoTYMKomuś #FundacjaART #Mazowszepomaga #MCPSpomaga