NIE KAŻDY ŚMIEJE SIĘ Z TEGO SAMEGO

Hej. Tu Doradca Dobroci.

Kiedy żart przestaje być żartem?

Podobno śmiech to zdrowie, ale nie każdy śmieje się z tego samego. Wyobraź sobie sytuację, w której jakaś osoba wymyśla Ci przezwisko. Klasa się śmieje – ty nie. Mówisz: „Przestań”, ale następnego dnia słyszysz je po raz kolejny. Ktoś mówi: „Przecież żartujemy”. Tylko dlaczego po tym żarcie Tobie wcale nie jest do śmiechu? To pierwsza rzecz, którą chcę Ci powiedzieć:

Jeżeli coś Cię rani, zawstydza, poniża albo sprawia, że zaczynasz się bać, masz prawo powiedzieć STOP.

Nie musisz śmiać się razem z innymi, żeby pokazać, że masz dystans.
Nie musisz udawać, że nic się nie stało.
Nie musisz też sam wiedzieć, czy to już jest przemoc.

Jak sprawdzić, czy żart nadal jest żartem? Zadaj sobie kilka pytań:

Czy mnie to bawi?
Czy mogę powiedzieć „przestań” i druga osoba naprawdę przestanie?
Czy nikt nie jest poniżany?
Czy nie boję się, że sytuacja się powtórzy?
Czy nie unikam przez to szkoły, przerwy, grupy albo konkretnej osoby?

Jeśli odpowiedzi zaczynają Cię niepokoić, powiedz o TYM komuś dorosłemu. Możesz zacząć bardzo prosto:

„Coś się dzieje i nie wiem, co zrobić”.
„Powiedziałem, żeby przestali, ale nie przestają”.
„Boję się iść do szkoły”.
„Potrzebuję pomocy”.

A jeśli ktoś powie Ci, że skarżysz? Zapamiętaj:

Powiedzenie o krzywdzie nie jest skarżeniem. Jest szukaniem pomocy.

Słowo dla dorosłych

Dziecko potrzebuje wsparcia a nie oceny.

Dziecko nie zawsze powie: „Jestem krzywdzony”.

Czasem może powiedzieć: „Nie idę jutro do szkoły”, „oni są głupi”, „daj spokój” albo „to nic”.

Warto nie zaczynać od oceny: „Nie przejmuj się”, „Musisz mieć więcej dystansu”, „Dzieci tak mają”, „Oddaj mu”.

Lepiej zapytać: „Co się wydarzyło?” „Jak długo to trwa?” „Czy prosiłeś, żeby przestali?” „Co wtedy zrobili?”

Jeżeli dziecko mówi, że coś je rani, to pierwszym i najważniejszym zadaniem dorosłego nie jest tylko rozstrzygnięcie, czy „rzeczywiście było aż tak źle”. Najpierw trzeba usłyszeć dziecko:

„Dobrze, że mi powiedziałeś. Sprawdźmy razem, co możemy zrobić”.

Gdzie szukać wsparcia?

Jeśli doświadczasz przemocy lub boisz się, że możesz ją stosować, zadzwoń pod:

112 – jeżeli jesteś w sytuacji zagrożenia
800 70 2222 – Centrum Wsparcia dla Dorosłych w Kryzysie
116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży

Pomoc istnieje. Droga wyjścia też.

Więcej o działaniach Fundacji A.R.T.

FUNDACJA A.R.T. PRASKIE CSR

Materiał powstał w ramach projektu „Powiedz o TYM komuś 5 – Bajki o PrzeMOCKU”, dofinansowanego ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego.

#Mazowszepomaga, #MCPSpomaga, #programywspacia, #solidarnośćmazowiecka #MCPS